~ MrKriss blog ~

Archiwum kategorii ‘Wiersze’

Wszystko Jest Oszustwem

Obrazkiem

Zauroczeniem

—

Poza Umysłem Świadomym

I Jego Lgnięciami

Poza Śmiercią Niezawodną

I Pustką Nieistnienia

—

Oddech Iluzji

Serce Iluzji

Uczucie Iluzji

—

Nic Już Nie Rośnie

Wyłania Się I Znika

Ani Nie Umiera

Wyłania Się I Znika

—

Złóż Dłonie

Wycisz Myśli

Patrz Na Umysł

Pomagaj Innym

Oczy Otwarte

Wolą Opiekuna

Znów Są Zamknięte

Wolą Człowieka

—

Kaprys Własnych Zachcianek

Porzucona Ścieżka

Oszukane Zaufanie

—

Zamknij Oczy

Usłysz Ciszę

I Zniknij

Nie lgnę do siły, ani do słabości

Nie lgnę do ludzkości, ani samotności

Nie lgnę do rozkoszy, ani do cierpienia

Nie lgnę do życia, ani uśmiercenia

Nie ma oczekiwań

marzeń

i własności

Jest tylko ciało

i umysł

w niezmienności

Prosta, czarna kropka

na białym papierze

Bez istoty

Niezmienna

Obecna

.

Istnienie

Naprawdę jesteś sam
Sam ze sobą w sobie

Tęsknisz

Bo zapomniałeś
Ze jest tylko jeden
Ktory jest wszystkim

TY

Gdy nadchodzi

Sprawia, że przestrzeń ożywa

i tworzy się nowy kolor pośród milionów

Jego językiem są kwiaty

wielbiące promienie życia

i jaskółki tańczące na niebie

i pąki drzew budzące się o poranku

A potem idzie dalej

Gdy dzieło skończone

Tak wiele jeszcze chce namalować

Tak wiele wyśpiewać

więc odchodzi

A my?

My jesteśmy Jego włosami tęczowymi

które pogubił po drodze

Dla Ardawl

Tak, tak! Szczegóły znajdziecie tutaj.

Gdy się modlisz o oświecenie, przyciągasz także pokusy

Gdy rozbłyskasz światłem, przyciągasz chęć zgaszenia światła

Gdy niesiesz służbę, na przeciw tobie wychodzi zniewolenie

Więc się bronisz

Następuje wyrównanie Sił

Sprowadzające wszystko do wolnej woli Człowieka

Który zawsze świadomie lub nie podejmuje ostateczną decyzję

Możesz pozostać liściem targanym na wietrze

Bez Mocy, Bez Poznania, Bez Oświecenia

Lecz, gdy pokonasz pokusy

Gdy ochronisz Światło

Gdy przyniesiesz Pomoc

Staniesz się Silnym Aniołem

A nie słabym Człowiekiem

—

Oto

Tao Stworzenia

Tao Wzrastania

Tao WszechMocy

Składam razem dłonie
W nich moja moc

To, co przeżyłem
To, co pojmuję

Składam razem dłonie
Bo jestem samotnikiem

Brzęczący świat
Był zawsze

Poza mną

A zimne gwiazdy nicości
Przed moim nosem

Jest was tak wiele
Choć jesteście nicością

Choć jesteśmy nicością

Witajcie

kim jestem?

skąd przybyłem?

dokąd zmierzam?

samotnik potrafi tylko ciężko wzdychać

a ja?

niewiele mnie od niego dzieli

kilka decyzji

i ich skutki

—

ciągle jestem taki sam

choć mój świat wciąż się zmienia

ciągle mam to samo

choć moje cele są już gdzie indziej

—

wiatr szumi wśród jesiennych liści

lodowaty powiew

i już wiem

trzeba przygotować się na zimę

—

mój wiatr rozwiewa jesienne liście…

jestem zwykła przestrzenią
już bez zamiarów

zatrzymałem się
gdy jeszcze mogłem

w ciszy

dostrzegam i rozumiem
to
co jest we mnie

w przestrzeni

teraz jest mi dobrze

wiem

tutaj jest moja siła

w mojej ciszy